11. Ziołolecznictwo (fitoterapia) trądziku

Ziołolecznictwo to metoda leczenia chorób za pomocą preparatów roślinnych. Wyróżnić można ziołolecznictwo galenowe i ziołolecznictwo paracelsusowe.

Ziołolecznictwo galenowe opiera się na lekach galenowych, czyli przetworach sporządzonych z różnych części rośliny, według określonego przepisu, które zawierają związki czynne o określonym charakterze działania farmakologicznego i oprócz tego substancje balastowe. Do leków galenowych zalicza się między innymi proszki, syropy, soki, alkoholatury, alkoholmiody, miody ziołowe, wyciągi wodne, octowe, glicerynowe, eterowe i olejowe, maście, mazidła i kataplazmy.

Ziołolecznictwo paracelsusowe, którego rozwój rozpoczął się w okresie Odrodzenia , za czasów Paracelsusa (twórcy tego kierunku fitoterapii) i trwa do dnia dzisiejszego. Oparte jest na lekach nowoczesnych, zawierających substancje chemiczne wyodrębnione z rośliny w stanie czystym. Paracelsus (1493-1547) uważał, że do leczenia chorego organizmu nie potrzeba całej rośliny, bo to nie cała roślina leczy, lecz jakieś ciało chemiczne w niej zawarte; to właśnie ciało trzeba wyosobnić i podać choremu. Zatem Paracelsus był prekursorem i propagatorem wyodrębniania substancji czynnych z roślin (nowoczesnej fitoterapii).

Zarówno jedno jak i drugie ziołolecznictwo są niezastąpionymi i bezcennymi metodami leczenia trądzików, które we wspaniały sposób można skojarzyć z innymi rodzajami terapii. Preparaty galenowe wywierają wielokierunkowy wpływ farmakologiczny, dzięki czemu trądzik jest leczony przyczynowo i objawowo, dogłębnie. Fitoterapia trądziku trwa jednak długo i wymaga od chorego dokładności, sumienności, rzetelności oraz cierpliwości. Odpowiednio dobrane leki roślinne do użytku zewnętrznego i równocześnie wewnętrznego zapobiegają powstawaniu zmian trądzikowych. Roślinne leki galenowe są cennym źródłem witamin i soli mineralnych, mają więc wielokrotnie wartość odżywczą.

Należy też pamiętać o tym, że większość kosmetyków oparta jest na wyciągach z roślin (np. olej avocado, olejek herbaciany, ekstrakt z lukrecji, tymianku, ortosyfonu, oczaru czy aloesu.

Szczegółowe metody leczenia za pomocą ziół oraz preparatów ziołowych opisano w rozdziale V i VI.

 

 

 

 

 

 

 

Krosno-Gdynia-Poznań 2000-2005