Środki redukujące - Reductiva


Środki redukujące – Reductiva obejmują substancje chemiczne mające zdolność wiązania tlenu. Pochłaniają tlen z tkanek, powodując obumieranie naskórka, a następnie jego złuszczanie. Większość środków redukujących (odtleniających tkanki) działa równocześnie keratoplastycznie, keratolitycznie i odkażająco (antyseptycznie), przy czym efekty te zależą od stężenia oraz częstotliwości i czasu stosowania. Wykorzystywane są w leczeniu chorób skóry wywołanych przez bakterie, wirusy, grzyby i bezkręgowce pasożytnicze, ponadto przy łuszczycy, łojotoku i stanach zapalnych różnego pochodzenia.

1. Naftalan – Naphtalanum – czarnobrunatna lub brunatno-zielona masa, podobna nieco do ichtiolu, z wodą tworząca emulsję, łatwo rozpuszczalna w tłuszczach i nafcie. Zawiera 96% nafty i 4% bezwodnego mydła naturalnego pochodzenia. Otrzymywana była z ropy naftowej. Substytutami naftalenu były petrolan i sapolan (zawierały 62% nafty, 35% lanoliny i 3% mydła szarego). Stosowane były na skórę, jako środek rozmiękczający, przeciwzapalny i redukujący. Wykorzystywano je również do leczenia oparzeń i wyprysków.

2. Ichtiol – ichtyolum – opisywany przeze mnie wielokrotnie na tej i innych stronach. Produkt destylacji oleju z łupków. Ma postać brunatnej lub czarno-brązowej masy o zapachu i smaku żywicowo-naftowym. Posiada właściwości redukujące, przeciwzapalne, poprawiające krążenie krwi, antyseptyczne, pobudzające przemianę materii i przeciwbólowe. Składnik maści, zawiesin, past, roztworów w ilości 5-10-15-25%. Podawany również doustnie. Niegdyś powszechnie stosowany w leczeniu ropni, wyprysków, trądziku pospolitego, trądziku różowatego, liszajów, pokrzywki, żylaków, róży. Zmiany skórne okładano ichtiolem grubą warstwą, często w opatrunku zamkniętym.

3. Siarka – Sulfur – silny środek redukujący, zwłaszcza w stężeniach ponad 5%.

4. Tiol (thiolum) – sztuczny ichtiol – Ammonium thiolicum, był sprzedawany w XIX i XX wieku w formie Thiolum liquidum (40% wodny roztwór, syropowata, brązowa ciecz) i Thiolum siccum (proszek lub płytki barwy czarnej z połyskiem). Stosowany w leczeniu trądziku różowatego, wyprysków, rumieni (erythemy), oparzeń. W postaci maści z tlenkiem cynku i talkiem (1:10-20), ponadto w pudrach (20%, na talku), roztworach wodnych (30-50 części tiolu na 100 części wody) i glicerynowych (50:100). Działa redukująco i antyseptycznie.

5. Tigenol – Thigenol – Thigenolum – syntetyczny substytut ichtiolu – masa mieszająca się z wodą i alkoholami. Stosowana w formie maści i roztworów (woda, spirytus) 30%. Thigenol był łączony w maściach również z tlenkiem cynku i związkami bizmutu, np. azotanem bizmutu. Zwężała naczynia krwionośne, działał przeciwzapalnie i antyseptycznie.

6. Tumenol – Tumenolum– kolejny związek siarki i sztuczny substytut ichtiolu, dawniej bardzo popularny, w formie proszku Tumenol pulv. i oleju Oleum Tumenoli (tumenolsulfonum). Stosowany na skórę w formie pasty 10%, ponadto w płynach i roztworach 2-20%, często w połączeniu z mentolem i tlenkiem cynku. Posiadał właściwości redukujące, przeciwzapalne, przeciwświądowe i antyseptyczne.

7. Dziegieć – Pix – środek odkażający, przeciwpasożytniczy, odkażający i redukujący. W formie roztworów, maści, past, zawiesin, szamponów i mydeł. Patrz: http://luskiewnik.strefa.pl/pix/p1.htm

8. Antrasol – mieszanina dziegciu węglowego i dziegciu jałowcowego.

9. Rezorcyna - Resorcinum.

10. Naftol beta – beta-naftol – Beta-naphtholum, beta-naphtolum.

11. Kwas pirogalusowy – Acidum pyrogallicum, pyrogallolum, pirogalol – trihydroksybenzol proszek biały lub płytki, rozpuszczalne w wodzie i alkoholach. Roztwory ciemnieją na świetle i przy dopływie tlenu. Silny środek redukujący, odkażający, ściągający i keratolityczny. Stosowany w leczeniu łuszczycy, rybiej łuski, liszajów, liszajców, łojotoku, trądziku, grzybic, toczni. Zalecano ostrożność przy jego używaniu ze względu na przenikanie do krwi i możliwość wywołania zatrucia. Stosowano 1% roztwory w spirytusie i 10% maści na wazelinie.

12. ChrysarobinaChrysarobinum – Antrarobinum – Araroba depurata, Pulvis Goa Acidum chrysophanicum - żółty krystaliczny proszek nierozpuszczalny w wodzie, słabo rozpuszczalny w gorącej wodzie (2000 cz.), lepiej w chloroformie (400 cz.), eterze, tłuszczach, benzenie, benzynie i w gorącym spirytusie (300 cz.). Otrzymywana z pni drzew Andira araroba. Zawiera antrachinony (antrony i antranole). Działa drażniąco na skórę, odkażająco i redukująco. Stosowana w leczeniu łuszczycy, wyprysków, grzybic i pasożytniczych chorób skóry wywołanych przez bezkręgowce. W formie maści 1-10%. Zabarwienia na skórze po zastosowaniu chryzarobiny usuwano benzenem (obecnie nie zalecanym do stosowania!) lub chloroformem.

Rp. Chrysarobini 5,0

Ammoni sulfoichthyolici 5,0

Acidi salicylici 2,0

Vaselini flavi ad 100,0

S. Ungt. – maść.

13. Cignolina – Cignolindioxyanthranol – syntetyczny substytut chryzarobiny o działaniu przeciwłuszczycowym (antipsoriatica), redukującym, antyseptycznym i przeciwpasożytniczym. Dawniej używano roztwory benzolowe 1% oraz maści 1-2%. W latach późniejszych wprowadzono roztwory alkoholowe 0,5-2%.